Voor het overleven is Suriname heb je een groot improvisatietalent nodig. En als het kan ook een beetje geluk. Dat geldt niet alleen mensen zoals ik, die even langs komen en hun neus om de hoek steken. Maar ook voor de Surinamers zelf. Al is het voor hen natuurlijk onderdeel van de cultuur:-)

Gisteren bij de start van het Beeldenproject was ik weer even 'persvoorlichter' van SAO. Er liepen bij de kick off ervan bij het beeld van Joseph Klas van zijn overleden zoon verschillende journalisten rond. Twee hen zijn stagiaires van de Amsterdamse HBO-opleiding Communicatie, de een bij het Dagblad Suriname, de ander bij het journaal van de Surinaamse Televisie Stichting (STS). Legde hen geduldig de betekenis van het project uit en de relatie van Herstelling met SAO. Het kwam nu goed van pas dat ik in de workshop voor de nieuwe SAO-website de casus Beeldenproject had verwerkt. Dat is dan het beetje geluk, de toeval, die je doet overleven. Nadat de officiele ceremonie was voltrokken kwamen beiden weer naar me toe. Of ik het ook op camera en microfoon wilde zeggen. Geen probleem, zei ik. Maar de eerste vraag was natuurlijk een politieke: hoe kan het nu dat Nederland en Amsterdam officiele contacten vermijden en Herstelling gewoon doorgaat? Ik wist van te voren dat ik op enig moment met deze vraag zou worden geconfronteerd. Toch verraste het me. Het antwoord kwam er desondanks vlot uit. Amsterdam heeft in haar besluitvorming over het stoppen van de officiele contacten expliciet de relatie tussen Herstelling en SAO daarvan uitgesloten. Humanitaire, educatieve en culturele projecten via non-goevernementele organisaties blijven door Amsterdam ondersteund. En zo blijft de steun die Herstelling vanuit Amsterdam ondervindt intact. Enkele uren later krijg ik een sms van het programma Suriname Vandaag, een soort Pauw&Witteman. Dat ik wat op camera heb toegelicht, schijnt zich te hebben rondgesproken. Of ik daar een verdere toelichting zou willen geven. Dit gaat de bevoegdheden van een 'simplele persvoorlichter' natuurlijk te boven. Heb er dus van af gezien, had ook een goed excuus, een diner met het bestuur van SAO.

's Ochtends hadden we een lang gesprek met ambassadeur Aart Jacobi. Dat is meestal een standaard onderdeel van ons programma. Maar onder de huidige omstandigheden ligt dat anders. Het zou een gesprek worden met de ambassade. Later veranderden de inzichten en werd mijn programma enigszins omgegooid. De medewerkster die me e-mailde dat de afspraak van woensdag naar donderdag was verplaatst, antwoordde ik 'ok, de 11de van de 11de, Sint Maarten, zal een lampionnetje meenemen…'. Daar houd ik je aan, seinde zij terug. En zo begon het gesprek, tot verrassing van iedereen, met de overhandiging van twee lampions voor haar kinderen. Of ze er gisteravond mee langs de huizen zijn gelopen, waag ik overigens te betwijfelen.

Tussen alle bedrijven door vond er gisteren een intensieve communicatie plaats over de ondertekening van een convenant tussen Fort Nieuw Amsterdam en SAO. Waar moest dat plaats vinden? De nieuwe directeur wilde dat natuurlijk op zijn Fort hebben, maar de bestuursleden die op dat moment zich voorbereiden op hun vlucht naar Suriname, hadden moeite om dat in hun programma voor vandaag te passen. Stand van zaken is, dat ik straks met wat mensen van Herstelling en SAO per boot naar de overkant ga – met de auto over de Wijdenbosch brug vraagt teveel tijd – om daar om 9 uur aanwezig te zijn bij de plechtigheid. Wat dat convenant inhoudt? SAO gaat daar op het terrein van Fort Nieuw Amsterdam een derde vakopleidingscentrum oprichten, speciaal voor jongeren vanuit het omliggende Commewijnegebied. Die zullen worden getraind in het onderhoud van het fort. Enkele ervan zullen later dan de kans krijgen daar te werken. Anderen zullen beter toegerust een baantje in de eigen woonomgeving kunnen vinden. Ook daar is beter geschoold personeel nodig. Werken en leren op gebouwd erfgoed, waar we de kans zien, zullen we het organiseren. Of de bestuursleden erbij zullen zijn/ Ik wacht af en zal zien…

Gisteravond dus een officieel etentje. Voor de derde maal troffen we daar die hoge gast van het ministerie van ATM, minister Kromosoeto in hoogst eigen persoon. Deze keer niet als 'sierpaard', zoals hij zich eerst voorstelde, maar als vader van twee jonge kinderen. Het was zijn 'papa-avond', want zijn vrouw moest naar haar werk… Tussen het gesprek kwam het ondernemersschap aan de orde. Voor hij minister was, is hij met 5 studiegenoten een bedrijfje begonnen, dat aanvankelijk alleen Suralco als klant had. Eerste opdracht: het ontwerpen van electriciteitssystemen. Later mochten ze die ook uitvoeren. En zo groeide het bedrijfje naar de 77 man die er nu werken. Hij was de man die altijd opzoek moest naar nieuw werk. Wij stelden voor dat hij dat ook bij SAO zou introduceren. Ondernemerschap, blijvend op zoek zijn naar nieuwe projecten. Zelf had ik al een voorstel: laat SAO een poging doen met enkele bedrijven om het trottoir van Eco Resort naar Fort Zeelandia op te knappen. En daar alle bedrijven die aan die stoep liggen te vragen de meters voor de deur voor hun rekening te nemen. De andere bestuursleden voelden er wel voor. In hun praatje namen ze er ook maar even de Domineestraat bij, een drukke winkelstraat waar Hotel Krasnapolski aan ligt. Brutaalweg suggereerde ik dat als hij het stuk voor het werkpaleis van de president voor zijn rekening zou nemen, dat een goed voorbeeld zou zijn. Hij bleef daar serieus bij kijken.

Straks dus naar Fort Nieuw Amsterdam. En dan als de wiedeweerga de koffer inpakken. Morgenochtend ben ik weer terug. Steunt de regering dan nog op een meerderheid in de Tweede Kamer? Ik hou nu al de vinger aan de pols.

Jeroen Sprenger

Eerst maar even een vervolg op 'de wereld is klein'. Had dinsdagavond bij 't Vat met Cor Denneman afgesproken. Hij moest van een bespreking in Royal Torarica komen. Hij was net gearriveerd komen er twee collega's van Buitenlandse Zaken langs. Ze zijn niet voor het werk in Suriname, maar voor vakantie en familiebezoek. Ze hebben een afspraak met een vriendin, die bij de ambassade werkt en waar ik – hoe toevallig – vandaag een afspraak heb.
Gisterochtend, zoek een plekje voor het ontbijt, word ik met verbaasde ogen aangekeken door een buurvrouw. Haar man voegt zich later met zijn ontbijtbordje bij haar. Hun oudste dochter heeft bij mijn jongste dochter in de klas gezeten. Ook zij zijn op vakantie. Kwam altijd wel bekenden tegen, maar dit jaar toch wel bijzonder veel.

Gisteren belangrijke dingen gedaan in de relatie van SAO met het bedrijfsleven. Volgend jaar bestaat SAO 30 jaar. Daar wil men echt wat van maken. Er is een commissie gevormd die nu bezig is met de ontwikkeling van een feestprogramma, maar tegelijkertijd ook fundraising activiteiten ontwikkelt. Maar volgend jaar wil men natuurlijk ook goed voor de dag komen met het vakopleidingsprogramma. Daarin wordt door Herstelling, financieel ondersteund door het zogenaamde Twinningprogramma, flink in geinvesteerd. Een van de resultaten kwam in de morgen tot uitdrukking in de vorm van de uitreiking van VCA- en BHV-diploma's. Zes SAO-docenten hebben daar de afgelopen zomer een opleiding in gevolgd. VCA staat voor Veiligheid (Gezondheid & Milieu) Checklist Aannemersbedrijf. En BHV, zoals u weet, voor Bedrijfs Hulp Verelening. Met name dat VCA-examen is een pittig gebeuren, dus terecht dat de geslaagden zich een beetje trots voelen. Het gaat om internationale normen. Als een van de aangeklede trommelstokken die de gecertificeerden mocht toespreken, benadrukte ik dat het halen van een rijbewijs een ding is, maar het veilig rijden in het verkeer een ander. Voor SAO is het belangrijk dat ze nu erkende mensen heeft die niet alleen zorgdragen voor veiligheid in het vakopleidingscentrum, maar ook op de werkprojecten buiten de deur. En dat leerlingen daarop ook wordt gewezen. Hoe nodig dat is, bleek uit een recente voorvallen als het drinken van terpentine uit een limonadefles en het lopen op badslippers over een bouwplaats.

In onze contacten met SAO benadrukken we steeds dat ze in alle opzichten zich een ideale schoondochter of -zoon moeten tonen. Mocht schoonmoeder onverwacht op visite komen dan moet het huishouden er picobello uit zien. Dat is in alle culturen een goed werkend schrikbeeld. Het vakopleidingscentrum moet er dus spic en span uitzien. Daar moet je je kind met een gerust hart aan toe kunnen vertrouwen. Dat geldt voor ouders, maar ook voor het bedrijfsleven. Die willen stagiaires ontvangen die weten wat opruimen is. Of ze willen medewerkers daar met een gerust hart voor een opleiding naar toe kunnen sturen. In dit opzicht mogen we zeggen dat we eer van ons werk hebben. De boodschap is goed doorgekomen en je ziet dat weerspiegeld in de enorme opknapbeurt die het vakopleidingscentrum in de loop der jaren heeft ondergaan. De uitreiking van de VCA/BHV-diploma's moet ook in dit kader worden gezien.

's Middags hebben we een gesprek met Bouw- en Konstructiesector Suriname (BKS) en het Managementteam van SAO. De BKS-delegatie wordt geleid door Marcel Meyer, een onvermoeibaar ijveraar voor het Surinaams bedrijfsleven. Naar zijn werk als directeur van een Raadgevend Ingenieursbedrijf vervult hij tal van functies in het georganiseerde bedrijfsleven. In feite is hij de Bernard Wientjes van Suriname. Al jarenlang proberen wij SAO te helpen bij de opbouw van relaties met het bedrijfsleven. Het moment komt steeds dichterbij dat daar ook stappen in kunnen worden gemaakt. Gerard Lutteken en Albert van der Lugt hebben een discussienota geschreven waarin zij aangeven hoe zij die relatie zien. Het is hen gelukt de inspanningen van BKS om tot een geordend bouwbedrijfsleven te komen met daarbij een even geordende vakopleiding, te verbinden met de pogingen van SAO om binnen zo'n geordend vakopleidingsstelsel een positie te verwerven.

In het gesprek komen tal van emoties en inzichten los, die ons even los lijken te drijven van onze doelstellingen. Er zit veel oud zeer bij SAO tegen het bedrijfsleven. Het bedrijfsleven vindt dat eerst de politiek gebaren moet maken, bijvoorbeeld dat er bij overheidsaanbestedingen kwaliteitseisen worden gesteld aan de inschrijvers en hun personeel. Maar uiteindelijk lukt het om concrete afspraken te maken over een pilot voor de opleidingen straatmaken en metaal. Een werkgroep van medewerkers van SAO en BKS gaan kijken in hoeverre de SAO-opleiding kan worden aangesloten op de praktijk van de bouwsector. We hebben er vertrouwen in.

's Avonds eten we met het SAO-bestuur en een hoge gast van het ministerie van Arbeid, Technolie-ontwikkeling en Milieu (ATM). Hij begint met het grapje dat hij de naam van het ministerie altijd maar voluit uitspreekt, want dat anders mensen hem als een ATM (vooor niet ingewijden, de Engelse afkorting voor geldautomaat) zouden zien. Dat ATM dat niet is, was die ochtend al duidelijk geworden, want SAO wordt opnieuw door het ministerie gekort op zijn subsidie.
We vertellen hem van ons gesprek van de voorafgaande middag. Dat het zou helpen als hij, met zijn lege portemonnee het bedrijfsleven wel tegemoet zou komen in hun immateriele wensen. Hij liet doorklinken dat hij dat wel een goede gedachte vond.

Vandaag laten we het Beeldenproject van start gaan. Tien monumnten zijn door het Directoraat Cultuur geselecteerd om door SAO-leerlingen in het kader van de opleiding Schilderen te laten schoonmaken. Na de opknapbeurt worden ze dan ter adoptie aan enkele scholen aangeboden, zodat ze blijvend worden onderhouden. Een en ander zal met enig ceremonieel vertoon gepaard gaan, in de Palmentuin rondom het beeld van Joseph Klas van zijn overleden zoon. Zo blijft SAO onder de aandacht.

Jeroen Sprenger

Elk jaar wordt me gevraagd iets bijzonders te doen. Iets dat meer verband houdt met mijn werk, dan mijn functie van voorzitter van Stichting Herstelling. Ik doe dat graag. Maar wel een beetje terughoudend. Want vanuit mijn werk ben ik immers op vakantie Vorige keren heb ik presentaties gegeven over de internationale kredietcrisis en over overheidscommunicatie. Dat laatste spitste zich het afgelopen jaar toe op een communicatiecampagne om de verkeersveiligheid te bevorderen. Toen waren er begin november al meer dan 100 verkeersdoden. Nu heb ik borden gezien waarop staat dat de huidige stand 73 verkeersdoden is. Succes kent vele vaderen, dus gun ik het graag de anderen. Al is het natuurlijk wel frappant. En heb ik geleerd dat toeval niet bestaat.

Dit jaar heeft mijn eigen programma de bouw van een nieuwe website voor SAO als onderwerp. Volgend jaar bestaat SAO 30 jaar en heeft Herstelling precies 10 jaar een samenwerkingsverband met haar. Naar aanleiding daarvan heeft Herstelling SAO een nieuwe website aangeboden, die in het voorjaar van 2011 live moet gaan. Gisteren hebben we vooral stil gestaan bij de hoofdlijnen van een functioneel ontwerp. Door input van een usability expert in ONS-kring ben ik in staat geweest de gedachten van de SAO-medewerkers die ermee moeten gaan werken de goede kant op kunnen krijgen. De persona aanpak toegespitst op Suriname! Vandaag hebben we het schrijven voor het web aan de orde gehad. Ik heb ze een oefening laten maken, waarvan ik me aanvankelijk af vroeg of het niet te hoog gegrepen was. Maar dat viel erg mee. De ijver waarmee aan de opdracht werd gewerkt, was al bijzonder. En de kwaliteit van de uitwerking was ook niet gering. Al zegt een goede docent na afloop natuurlijk wel: there is some room for improvement! De opmerking viel gelukkig niet verkeerd. Volgend jaar maart gaan we verder. dan hopen we de opmerkingen over het functioneel ontwerp te hebben omgezet naar een basisontwerp voor de website. En ook de eerste teksten al af te hebben. Als we slechts de helft van onze ambities zouden realiseren heeft SAO de modernste website van Suriname.

Aan het begin van workshop staan we even stil bij de url voor de website. In mijn naieviteit meende ik dat dat wel www.sao.sr zou ziin. Maar dat is een misverstand. Zoals de landenextensie 'tv' van Tuvalu is vermarkt, zo is ook de extensie 'sr' vermarkt. Rijke Amerikaanse organisaties die zich richten op senioren maken er geld mee. Ook in Suriname. Maar er zou een verandering mogelijk zijn. Vooralsnog is het adres van de website van SAO nog www.Vaksao.sr.org. Heb toch voorgesteld het wat eenvoudiger te maken: www.sao.org of liever nog www.sao.sr.

Een website in Suriname is overigens iets anders dan in Nederland. Thuis heeft iedereen internet, driekwart van de huishoudens heeft zelfs breedband internet. Dat is hier wel even anders. Snel internet bestaat eigenlijk niet. In hoeveel gezinnen er internet is, is niet echt geregistreerd. Heb daar niet zoveel illusies over. Wat moet SAO dan eigenlijk met een mooie nieuwe website, die voldoet aan de Nederlandse eisen der tijd? Ook hier staat de tijd niet stil. In Paramaribo wordt er volop geinternet. Als het niet thuis is, dan wel op het werk en in het internetcafe, de cyber… Daarnaast heeft iedereen anderhalf gsm-toestel. Er zijn op een bevolking van nog geen half miljoen mensen meer dan 7 honderdduizend acoounts; een bij TeleSur en een bij Digicel. Die mobieltjes zijn veelal BlackBerries, waarmee ook kan worden geinternet. Communicatie met leerlingen van SAO moet dus eigenlijk per sms of e-mail moeten plaatsvinden. Een sms-bericht zou dus kunnen zijn: "check aanpassingen lesrooster deze week." In het vorige communicatietijdperk kenden scholieren het telefonische sneeuwbalsysteem. Vijf leerlingen kregen een telefoontje van een docent dat er wat lessen waren uitgevallen en deze vijf gaven het door aan 4 of 5 medeleerlingen en daarmee was de hele klas geinformeerd. Een sms-alerteringssysteem kan veel eenvoudiger werken. Maar vergt weer wel dat van de leerlingen niet alleen het telefoonnummer van de ouders wordt geregistreerd, maar ook dat van de leerlingen zelf. Ik had de SAO-administratie weer eens aan het denken gezet

Jeroen Sprenger

In Suriname kom ik altijd wel bekenden tegen. Dat is ook wel logisch. In Paramaribo wordt het beleid gemaakt van Amsterdam Zuidoost en in Amsterdam Zuidoost het beleid van Suriname. Zo simpel is het. Dus zo verbazingwekkend was het niet dat ik vrijdag bij aankomst op het vliegveld een bekende tegen het lijf liep. 'Buurman' Clifton Codrington, die zijn vrouw kwam afhalen. Hij meldde mij dat Jaap Ruijgers, ooit de eerste voorzitter van stadsdeel Zuidoost er ook was. Hem liep ik inderdaad 's avonds aan de Waterkant al tegen het lijf en zaterdag nog eens op Fort Nieuw Amsterdam. (Terwijl ik aan dit weblog werk, loopt Jaap het internetcafe binnen, toeval bestaat niet…) Zaterdag liep ik vrij toevallig, ik heb dat gisteren gemeld, oud-klasgenoot Cor Denneman tegen het lijf. Zondag had ik afgesproken met Marian Van Kats, een andere oud-klasgenoot, maar voordat ik trof liep ik tegen Roy Hofwijks aan. Een andere prominent uit Amsterdam Zuidoost. Hij was daar met zijn hele gezin, onder wie dochter Sabrina, die weer bij mijn dochter in de klas en op jazzballet heeft gezeten. Roy ging terug naar huis, maar het beetje tijd dat ons was gegund, gaf de mogelijkheid enkele recente bevindingen met elkaar te wisselen. Waaronder de PvdA-kandidaatstelling voor de verkiezingen voor de Provinciale Staten. Vanochtend in de taxi, bleek de chauffeur de Wereldomroep op te hebben, waar ook aandacht aan de kandidatenlijst werd besteed.

Het duurde zondag even voordat ik contact kon krijgen met Cor Denneman. Hij bleek per boot onderweg van zijn landgoed Groot Marienbosch naar centraal Paramaribo. Pas toen Marian van Kats en ik voor een gesloten deur stonden van het Vlinderpark in Lelydorp, kreeg ik Cor aan de lijn. Ogenblikkelijk keerden we terug naar Paramaribo, naar de Waterkant. Onderweg hadden we het erover of Lelydorp naar dezelfde Cornelis Lely was vernoemd als Lelystad. Beloofde dat later te googlen en de uitkomst is dat 'onze Cornelis' voordat hij aan de Zuiderzeewerken begon gouverneur van Suriname was, van 1902 tot 1905.

Aan de Waterkant trof Marian weer kennissen aan van haar, die deels ook weer kennissen van Cor waren. Ondertussen bleek de Herstelling-familie ook domicilie aan de Waterkant te hebben gekozen. De wereld bleek weer eens heel erg klein. En toch ook wel gezellig…

Vanochtend heb ik een workshop bouwen van een website geleid. Herstelling heeft dat aan SAO aangeboden. Met elkaar hebben we – aan de hand van de oude website – naar verbeterpunten gezocht. Had de vrijheid genomen om www.rijksoverheid.nl als voorbeeld naar voren te schuiven… Een toegewijde usability expert uit het ONS-projectteam had me van een zeer bruikbare handreiking voorzien. Het was op basis daarvan niet zo ingewikkeld om 'some room for improvement' te definieren. Morgen gaan we verder, maar dan met de verbetering van de content.

Jeroen Sprenger

Zo'n drie jaar geleden was Erik Schilp, toen directeur van het Zuiderzeemuseum, mee in de delagatie van Herstelling. Andere deelnemers waren Willem Schreuders, destijds directeur DWI, Michel Kanters, nog steeds directeur DMO, en Jaap Hulscher, adjunct-directeur van NV Stadsherstel Amsterdam. Met elkaar bezochten we Fort Nieuw Amsterdam. Wat ooit de uitgaansplek was voor Paramaribo, zoals Vonderpark of Amsterdamse Bos voor Amsterdam, lag er desolaat bij. Jaren van nauwelijks of geen onderhoud hadden hun tol geeist. In een vloek en een zucht werd er een plan in elkaar gezet. Als Amsterdam nu eens voor menskracht zou kunnen zorgen, en Erik voor een 'concept' en een beheersconstructie? Enkele maanden later werd er een overeekomst gesloten met de Surinaamse minister van Onderwijs en Cultuur. En er werd een medewerker van DWI, Evert Middelbeek, naar Paramaribo uitgezonden.

Gisteren, op zaterdag 6 november, bracht ons boottochtje ons weer bij Fort Nieuw Amsterdam. Een wereld van verschil met drie jaar geleden. Erik Schilp is niet meer in beeld, hij is driftig – en tot op heden vergeefs – op zoek naar een lokatie voor het Nationaal Historisch Museum. Maar als hij hier weer eens langs zou komen, dan zou hij kunnen zien dat zijn inspanningen hier wel een goede uitwerking hebben gekregen. Met Fort Zeelandia in hartje Paramaribo biedt Fort Nieuw Amsterdam (FNA) de Surinamers een goede blik in de eigen geschiedenis. Daarvan was destijds niet veel te herkennen. Ook Evert Middelbeek, nijver bijgestaan door zijn vrouw Carla, hebben eer van hun werk. In zo'n twee jaar hebben ze helemaal schoongemaakt en opnieuw ingericht. Het personeel is herkenbaar in nette groene t-shirts, de toiletten zijn schoon. Maar het belangrijkste, het historisch materiaal en de historische gebouwen hebben een flinke opknapbeurt ondergaan en zijn op een evenwichtige manier op het terrein geplaatst. Maar ook Herstelling en SAO mogen met gepaste trots op de inspanningen van de afgelopen jaren terugkijken. Dankzij hen konden ook SAO-jongeren bij de opknapbeurt worden betrokken. Sterker nog, het ziet ernaar uit dat ze structureel bij het onderhoud zullen worden betrokken. Daarover zullen we deze week gesprekken hebben.

Belangrijk aandachtspunt van ons bezoek aan FNA is het kruithuis uit de achttiende eeuw. Bij eerdere gelegenheden schudden we ons hoofd over de staat van verval, waarin het verkeerde. Nu is er een aannemer met enkele Guyanese bouwvakkers aan de slag. Doordeweeks wordt er ook aan gewerkt door jongens van SAO, onder leiding van een werkmeester en de laatste weken terzijde gestaan door twee werkmeesters van Herstelling. Zo leren die jongens op cultureel erfgoed een vak, waardoor op den duur – als het allemaal goed uitpakt – er minder een beroep hoeft te worden gedaan op Guyanese vaklieden. In het verlengde hiervan worden er voorbereidingen getroffen om op het terrein een bescheiden dependance van SAO te vestigen, in het bijzonder bedoeld voor de jongens uit het omringende Commewijnegebeid. De jongens die nu op FNA werken komen van de stadskant en moeten elke dag met een bootje over. Het zou vele malen effectiever zijn om jongens uit de FNA-omgeving een opleiding te bieden. Terwijl we daarover praten komt de opvolger van Evert Middelbeek langs, Jean-Paul de Keyzer. Even kort wisselen we wat gedachten. Of we al deze maand met de bouw van de dependance kunnen beginnen, want anders is 2011 zo een verloren jaar… Dat klinkt geestdriftig.

Later vervolgen we onze tocht naar de plantage Alliance, lopen daar even rond en praten met een plaatselijke aannemer over de politieke situatie. Zijn inzichten worden ingekleurd door een soort van bestedingsstop die voor de bouw geldt.

Op de terugweg doen we zoals ook bijna gebruikelijk even Fredriksdorp aan. Op zoek naar de eigenaar/beheerder Ton Hagemeijer, om even een handje met hem te schudden, zie ik de rug van een bebaarde man die zijn rekening aan het betalen is. Ik herken die rug, maar vraag eerst aan Hagemeijer wie die man is. Hij kijkt verbaasd, maar antwoordt toch, dat is de heer Cor Denneman. Ik weet genoeg, ik tik hem op zijn schouders, hij staat op en schreeuwt enthousiast: Jeroen! Embrasa! Omhelst me en roept tegen de omstanders: dit is een oud-klasgenoot van mij, Bonifatius Lyceum, 6HBS-b 3, 1968!. Met het gezelschap drinken we wat en vertelt hij van zijn zaken hier in Suriname. Te vroeg moeten we weg. Maar we beloven dat we elkaar deze week nog zullen treffen. Hopelijk in het gezelschap van nog een klasgenoot van 6HBS-b 3, Marian van Kats, nu gepensioneerd, maar ooit directeur van het Medisch Opvoedkundig Bureau.

Jeroen Sprenger

Alles ging goed tot de ochtend van vertrek. Vorig jaar was ik vreselijk gestresst, want ik moest mijn visum nog halen. En dat kon pas vanaf 9 uur 's ochtends, terwijl het vliegtuig om  half 11 zou vertrekken. Nu zat het visum al enkele weken stevig in mijn paspoort gedrukt. Ook alle andere voorbereidingen gingen voorspoedig. Totdat ik dus daarvan melding wilde maken in een eerste weblog. Maar kreeg geen contact. Niet via Firefox, niet via Internet Explorer. Vandaar dat u nu mijn eerste krijgt.

We zijn gisteren met een zeer voorspoedige vlucht naar Paramaribo gekomen. Uneventful. Enkele observaties over Schiphol heb ik via Twitter aan mijn volgers gemeld. Dat is dus weer een nieuwigheidje deze keer. We, dat zijn medebestuurslid Pim Huizing, vier Herstellingmedewerkers en ik. We werden keurig door SAO-collega's Stuart, Carmen en Hendrik afgehaald en naar het hotel gebracht. Onderweg werd ik tot twee keer toe door het hotel gebeld. Begreep de vraag niet goed, vanwege gekraak op de lijn. Bij het inchecken bleek pas wat er aan de hand was. Het hotel had ook een busje klaar staan en dat bleef op Zanderij op mij wachten. Er was niet doorgegeven dat ik op eigen gelegenheid zou komen…

Bij het opfrissen op de hotelkamer had ik een Braziliaanse zender op staan, waar een Beatles-cover-bandje in optrad. Dat was toch wel heel attent van de gastheer. Vier nep-Beatles met bijbehorend lang haar en snorren, die Get back spelen, Get back to where you once belong…

's Avonds even met Albert van der Lugt, met Gerard Lutteken zoals vertrouwd de kwartiermaker van mijn bezoek, tijdens het eten op het terras van een restaurant tussen de Nationale Assemblee en Fort Zeelandia in even de situatie doorgenomen. Het gesprek werd veraangenaamd door vuurwerk van de overkant van de rivier, afgestoken vanwege Diwali, het Hindoestaanse lichtjesfeest, waarvan de regering dit jaar voor het eerst een landelijke feestdag heeft gemaakt.

Vandaag maken we ons jaarlijkse tochtje over de rivier. Vertrek om 8 uur bij Leonsberg. Zal u daarover morgen berichten.

Jeroen Sprenger